سابقه و هدف: هیداتیدوز به عنوان یک زئونوز انگلی در ایران همانند بسیاری از کشورهای دنیا آندمیک است، ولی اطلاعات جامع در خصوص میزان واقعی شیوع آلودگی در بیشتر مناطق کشور اندک است.به لحاظ اهمیت موضوع و آگاهی از شیوع بیماری، این پژوهش با هدف بررسی سرواپیدمیولوژیک هیداتیدوز در ساکنین منطقه  اسلام آباد زنجان در سال 1381 طراحی و اجرا گردید.مواد و روش ها: تعداد 2367 نمونه ی سرم از افراد بالای 2 سال که به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای از 1000 خانوار ساکن در منطقه انتخاب شده بودند تهیه و جمع آوری گردید. آنتی ژن مورد نیاز برای آزمایش از مایع کیست هیداتیک ریوی و کبدی گوسفندان آلوده تهیه شد. با استفاده از این آنتی ژن، همه نمونه ها با روش الایزای غیر مستقیم مورد آزمایش قرار گرفتند. داده ها با استفاده از آزمون های تی و کای دو تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: از مجموع 2367ن نمونه سرم آزمایش شده، 71 نمونه (3درصد) از نظر آلودگی به کیست هیداتیک مثبت شدند. بیشترین میزان آلودگی به ترتیب در گروه های سنی 10 تا 19 سال (6/3 درصد) و 20 تا 29 سال (3/3 درصد) مشاهده شد. میزان آلودگی بعد از 50 سالگی بدون اختلاف معنی داری کاهش نشان  داد. میزان موارد مثبت در جنس مذکر 7/2 درصد و در جنس مونث 2/3 درصد به دست آمد. هم چنین بین میزان آلودگی و سطح تحصیلات افراد مورد مطالعه ارتباط معنی داری دیده نشد.نتیجه گیری و توصیه ها: نتایج نشان دهنده شیوع قابل توجه آلودگی در جمعیت مورد مطالعه همانند سایر مناطق مطالعه شده در کشور می باشد. با توجه به وفور آلودگی در گروه های سنی مختلف، ضرورت دارد پیشگیری و کنترل بیماری به عنوان یکی از اولویت های بهداشتی منطقه مورد توجه قرارگیرد. هم چنین انجام مطالعاتی در زمینه شناسایی منابع و راه های انتقال آلودگی پیشنهاد می گردد.

در این بررسی دانه های گرده و هاگ 54 گونه آلرژی زا متعلق به 43 تیره از گیاهان منطقه اسلام آباد غرب در طول سال 1387-1386 جمع آوری و با روش «ارتمن» آماده و مورد بررسی میکروسکوپی نوری قرار گرفت. شکل، اندازه، تزیینات سطحی اگزین، وجود یا فقدان دریچه و شیار، تعداد دریچه و شیار، اطلاعات ارزشمندی برای تشخیص گونه ها از یکدیگر فراهم می آورد. اندازه دانه های گرده مورد بررسی از گستره 17 میکرون (سلمه تره) تا 120 میکرون (ختمی) می باشد. پراکنش انواع گرده ها در طول سال بسیار متفاوت است. بیش ترین تنوع مربوط به اواخر فروردین ماه و نیمه اول اردیبهشت و کم ترین تنوع در اواخر پاییز است. گرده افشانی گیاهان مورد مطالعه از بهمن ماه آغاز و تا اواخر پاییز ادامه دارد.

ساختار استعاری و نمادین اسطوره­ و بنیان کهن­ الگویی آن، همواره زمینه­ های بازگشت اساطیر را در ذهن و زبان مردم مهیا می­ کند. باورها و مراسم آیینی مناطق مختلف از حضور قدرتمند اندیشه­ ها و آرزوهای آغازینه ی بشر پرده برمی­ دارد. حضور نمادین حیوانات و گیاهان اسطوره­ ای در روزگار معاصر یکی از نشانه­ های دیرینگی و حیات رازآلود اساطیر است؛ حضوری که به سلسله­ مراتب زندگی، یعنی عبور از عالم تجرد به سوی عالم تجسد اشاره دارد. یکی از زمینه­ های مغفول­ مانده در ردیابی چنین موضوعی گورنگاره­ هاست. حکاکی نقوش جانوران یا گیاهان در مزار اقوام مختلف می­ تواند گواه حضور این پدیدارهای رازآلود ذهن بشر باشد. نگرش رازآلود به زندگی و مرگ در گورنگاری­ ها همواره گویای ماندگاری عقاید و دیدگاه­ های اسطوره­ ای است. در پژوهش حاضر تلاش شده تا با بهره­ گیری از روش نقد اسطوره­ ای و مشاهده میدانی به تبیین و واکاوی گورنگاری­ های روستای سوران پرداخته شود. نتایج تحقیق نشان می­ دهد که بیشتر باورهای اسطوره­ ای در قالب حضور نمادین حیوانات و گیاهان استمرار یافته است؛ نشانه­ های اسطوره­ بنیاد که گواه احیا و بقای آموزه­ های نخستین در باورهای عامه ی منطقه است؛ باورهایی مقدس که ضمن پیوند با باورهای آیینی مردم، با گذر از تاریخ و رسیدن به عصر حاضر هنوز طرز نگاه و باور مردم منطقه را به هستی متأثر می­ سازد.

زمینه و هدف:خشونت علیه زنان (همسر آزاری) با توجه به پی آمدهای اجتماعی، سیاسی و بهداشتی آن، در چند دهه گذشته به عنوان یکی از مهم ترین مسایل حوزه مطالعات زنان مطرح شده است. با توجه به عدم وجود اطلاعات کافی در خصوص این مشکل در منطقه، هدف از مطالعه حاضر، تعیین میزان شیوع خشونت جسمی و روانی علیه زنان و عوامل موثر بر آن در منطقه اسلام آباد زنجان در سال 1382 می باشد. روش بررسی: این تحقیق مقطعی بر روی 300 خانوار که به روش تصادفی انتخاب شده بودند، صورت گرفت. پرسش نامه با بهره گیری از مقیاس های معتبر تهیه و برای سنجش روایی آن از ضریب آلفای کرونباخ و جهت تعیین اعتبار آن از اعتبار صوری استفاده گردید. پس از آموزش رابطین بهداشتی پایگاه های جمعیت شناسی منطقه ، پرسش نامه ها در اختیار خانوارهای تعیین شده قرار گرفت و توسط زنان متاهل خانواده تکمیل شد. نتایج با استفاده از آزمون های توصیفی و تحلیلی (آنالیز واریانس، همبستگی، رگرسیون) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: میزان شیوع خشونت کلی علیه زنان (روانی و جسمی) در حدود 26 درصد است. نتایج نشان داد که بین تعداد فرزندان، تحصیلات زنان، میزان درآمد شوهران، میزان درآمد همسران، رضایت زناشویی، استرس های شغلی، ویژگی های شخصیتی و رفتاری شوهران، استرس های زندگی و خشونت رابطه معنی داری وجود دارد (P=0.001). نتیجه گیری: گسترش فرهنگ گفتگو و مذاکره در درون خانواده، کاهش تضاد در خانواده و مدیریت تضادها، انجام اقدامات آموزشی جهت تغییر رفتارهای خشونت آمیز مردان، توانمندسازی زنان و دختران و اصلاح ساختارهای ناسالم اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و در نهایت آموزش حقوق فردی، اجتماعی می تواند در پیشگیری یا کاهش خشونت موثر واقع شود.   

هدف پژوهش حاضر بررسی برخی فرایندهای واجی نظیر سخت کامی شدگی، سایشی شدگی، درج آغازه، غیردهانی شدگی، انسدادی شدگی و واک رفتگی پایانی در گونه زبانی رودباری (اسلام آباد) در چارچوب نظریه بهینگی (پرینس و اسمولنسکی، 1993 و 2004) است. این پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی انجام گردید. برای گردآوری داده ها از 10 گویشور بومی (5 مرد و 5 زن در رده های سنی 45 الی 80 سال از کم/ بی سواد تا تحصیل کرده) و نیز منابع موجود در مطالعه گونه زبانی رودباری کمک گرفته شده است. در بررسی، توصیف و تحلیل داده های این پژوهش مهم ترین محدودیت های حاکم بر صورت های بهینه در هر یک از فرایندهای مورد بررسی در گونه زبانی رودباری تبیین شده اند. این تبیین ها از طریق استدلال پیرامون محدودیت هایی که عامل رخداد این فرایندها هستند و رتبه بندی آنها صورت پذیرفته اند. آنچه از توصیف بهینگی و رتبه بندی محدودیت ها به دست می آید، این است که محدودیت *G و ONSET در گونه رودباری نقض نمی شوند و نسبت به سایر محدودیت ها در بالاترین مرتبه در تابلوی بهینگی قرار می گیرند.

اجرای هر طرح و برنامه ای در شهرها مراحل متعددی دارد .مراحلی که از مطالعات توصیفی، شناخت دقیق از منطقه، اولویت های ساکنان، ظرفیت های منطقه یا محل، نحوه و میزان مشارکت مردم را شامل شده و پس از این مراحل است که برنامه ریزان اقدام به تهیه برنامه کرده و مجریان آن را به صورت عملیاتی در می آورند. در این میان، برنامه ریزی در مقیاس کوچک شهر (محله) همراه با استفاده از نیروها و پتانسیل محلی و مشارکت و شریک قرار دادن مردم در روند تهیه و اجرای طرح ها می تواند گامی موثر در افزایش پایداری شهر و حذف چهره نامطلوب زندگی از محلات شهر، بویژه محلات اسکان غیررسمی باشد، چرا که مصرف کنندگان نهایی طرح ها مردم هستند و به همین جهت، شریک کردن آنان در فرایند برنامه ریزی موجبات کارایی بیشتر طرح ها را فراهم آورده، در نتیجه نوید محله خوب، شهر خوب، کشور خوب را خواهد داد. این مقاله با مطالعه یکی از محلات اسکان غیررسمی شهر زنجان (محله اسلام آباد) به بررسی و سنجش قابلیت های محله در پیاده کردن برنامه ریزی مردم محور و ارائه راهبردهای موردنظر برنامه ریزی پرداخته است. در این مقاله با مطالعه میدانی و کتابخانه ای این نتیجه حاصل شد که رویکرد مردم محوری در برنامه ریزی شهری در شرایط موجود شهرهای ایران با تکیه بر پتانسیل های مشارکتی مردم در محلات شهری (بویژه محلات اسکان غیررسمی) نفش مهمی در افزایش پایداری برنامه ریزی و پایداری شهر دارد.

نگاه فرکلاف به متن، آشکارسازی گفتمان­های مستتر و آگاهی زبانی انتقادی به مصرف کنندگان متون است. در این میان سکونتگاه­های مسأله­دار به عنوان جزئی ازمتن شهر و بازتاب نظریه­های اجتماعی، نیازمند بررسی معیارهای متن­بودگی آموزه­های زبان شناختی هستند. بر این اساس این­ مقاله نشان خواهد داد که مؤلفه­های متن­بودگی در سکونتگاه­های مسأله­دار چگونه بوده و این سکونتگاه­ها متاثر از چه گفتمان­هایی هستند. در این پژوهش با توجه به اهداف و تناسب نیاز از سطح تبیین استفاده شده است. متن سکونتگاه­های مسأله­دار با توجه به ویژگی­های متن­بودگی بررسی شده، سپس تعلق گفتمانی این سکونتگاه­ها به فرایندهای اجتماعی و نهادی ارائه شده است. جهت بررسی تأثیر شاخص­های متن­بودگی از مدل DPSIR و آزمون تحلیل مسیر استفاده شد. یافته­ها نشان داد تقابل ساختارهای زبانی سکونتگاه­های مسأله­دار در متن شهر با مفاهیم متفاوتی معنا شده که آمال و خواسته­های ساکنان را به نمایش می­گذارد و شاخص­های انسجام و پیوستگی بیشترین تأثیر را در متن بودگی سکونتگاه­های مسأله­دار دارند. همچنین در فرایند تعلق گفتمانی، منازعه میان قدرت نرمال نهادهای موجود و گروه­های فاقد قدرت است. مدیریت محلی به عنوان بخش مغلوب و اهرم موثر، تحت تأثیرحقایق پنهان بواسطه ناآگاهی، عدم تناسب درآمد و هزینه­های مسکن وساخت وساز غیرقانونی، نقش قابل­توجهی در این سکونتگاه­ها داشته­اند. می­توان گفت که این سکونتگاه­ها سوغات همیشگی شهرها هستند اما تسلط گفتمان­های مبتنی بر سرمایه­داری، خطرات مهم و ناملایمات زندگی برای قشر عظیمی از این ساکنان و تضمین امنیت معیشت آنها را درنظر نمی­گیرند.

در ایجاد فضای شهری، همیشه تبادل نظر در مورد اینکه فضا در حال حاضر چیست و چگونه باید وجود داشته باشد، توسط کسانی که در آن مکان زندگی می کنند، وجود دارد. بنابراین بهبود در واقعیت خشن آن در برخی از افکار آنها در قالب یک تغییر فیزیکی در محیط فعلی تحقق می یابد. - و بازآفرینی شهری یکی از این اشکال است. با توجه به افزایش تعداد پروژه های بازآفرینی شهری در دهه های اخیر لزوم توجه به ابعاد اجتماعی در آن بسیار حائز اهمیت می باشد.بر این اساس سرمایه اجتماعی بعنوان یکی از پتانسیل های اجتماعی محله،مفهومی است که در بازآفرینی اهمیتی ویژه یافته است .بنابراین با توجه به ضرورت موضوع، این پژوهش به تحلیل نقش سرمایه اجتماعی بر بازآفرینی محلات شهری پرداخته است. روش پژوهش کاربردی و ماهیتا توصیفی-تحلیلی و هدف اصلی این پژوهش تحلیل میزان نقش سرمایۀ اجتماعی در بازآفرینی محله اسلام آباد کرج نزد ساکنان محله می باشد.در این راستا گردآوری داده ها در بخش نظری به روش اسنادی و در بخش عملی نیزپیمایشی، مبتنی بر پرسشنامه بوده است. جامعه آماری این تحقیق را افراد بالای 15 سال ساکن محله بالغ بر 25هزار نفر با روش نمونه گیری تصادفی ساده تشکیل داده اند، لذا از این جامعه با استفاده از فرمول کوکران، نمونه ای به حجم 410 نفر انتخاب شد جهت تحلیل داده ها از ضریب همبستگی اسپیرمن و رگرسیون خطی چندگانه از نرم افزار spss  استفاده شد. که نتایج بیانگر رابطه همبستگی قوی بین سرمایه اجتماعی و بازآفرینی شهری در محله اسلام آباد کرج بود. دلالت های این تحقیق مبنی بر ارتباط بین سرمایه اجتماعی و بازآفرینی شهری لزوم توجه به مولفه های سرمایه اجتماعی و اتخاذ سیاست هایی برای حفظ و ارتقای آن در راستای تضمین موفقیت آمیز بازآفرینی شهری در فضای محله اسلام آباد کرج را افزایش می دهد.

مقدمه و هدف پژوهش: وظایف کنونی مدیریت شهری تنها محدود به مواردی از قبیل برنامه ریزی، خدمات رسانی، مدیریت فرهنگ محلی، انجام پروژه های عمرانی و. . . نمی شود. بلکه جهت دهی فعالیت های شهری و ترسیم چشم انداز شهر در راستای دستیابی به کیفیت زندگی متناسب شهری و توسعه پایدار می باشد که لزوم بررسی همه جانبه آن ضروری می باشد. هدف از این پژوهش ارزیابی کیفیت زندگى در شهر با تأکید بر عملکرد مدیریت شهری است. روش پژوهش: از نوع تحلیلی-پیمایشی مبتنی بر پرسشنامه است جامعه آماری مورد مطالعه شامل جمعیت شهر اسلام آباد غرب بر اساس سرشماری سال 1390 به تعداد 94699 نفر می باشند که به منظور تعیین تعداد نمونه ها با بهره گیری از فرمول کوکران تعداد 382 نفر به صورت نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شده اند. به منظور تجزیه و تحلیل داده های حاصل از عملیات میدانی از دو روش آمار توصیفی و استنباطی (روش تحلیل مسیر با نرم افزار Amos) استفاده شده است. پرسشنامه طراحی شده دارای 30 سؤال در دو بخش عملکرد مدیریت (منابع انسانی و منابع مالی و زیرساختی) و کیفیت زندگی شهری (ابعاد اقتصادی، اجتماعی، کالبدی و محیطی) می باشد. یافته ها: بیانگر آن است که منابع مالی بیشترین تأثیر را بر عملکرد مدیریت شهری دارد. هم چنین ضریب تأثیر عملکرد مدیریت شهری بر بعد اقتصادی 0. 36، بر بعد اجتماعی 0. 29، بر بعد کالبدی 0. 44 و بر بعد محیطی 0. 51 می باشد. عملکرد مدیریت شهری بر خود کیفیت زندگی (ابعاد اقتصادی، اجتماعی، کالبدی و محیطی) 0. 25 تأثیر دارد. و با توجه به این که مقدار سطح معناداری کل فرضیات (P) از 05/0 کمتر و مقدار بحرانی ( CR) بیشتر از محدوده قابل قبول یعنی 96/1 می باشد نتیجه گیری: می توان ادعا نمود که تمامی فرضیات پژوهش تائید می شود و در نهایت مهم ترین مؤلفه های تأثیرگذار مدیریت شهری در افزایش کیفیت زندگی در شهر ابعاد محیطی، کالبدی و اقتصادی می باشد.

یکی از مهم ترین اهداف سیاست های عمومی هر جامعه ای، بهبود کیفیت زندگی آن جامعه می باشد. این مقاله به بحث درباره کیفیت زندگی درسطح مناطق روستایی می پردازد. تحقیق به دنبال پاسخ به این سوال است که مناطق روستایی بخش مرکزی شهرستان اسلام آبادغرب تا چه اندازه از شاخص کیفیت زندگی برخوردارند. ارزیابی کیفیت زندگی در سه شاخص اجتماعی، اقتصادی و کالبدی و با 13 مولفه صورت گرفته است. تجزیه و تحلیل داده ها از طریق آزمونT تک نمونه ای انجام گرفته است. بر اساس یافته های تحقیق، محاسبه میانگین برخورداری نشان داده که دهستان شیان با 33.47 درصد مطلوب ترین کیفیت زندگی و دهستان حومه شمالی با 28.43 درصد پایین ترین سطح رضایت از کیفیت زندگی را دار می باشند. بنابراین برای بهبود کیفیت زندگی در نواحی روستایی مورد مطالعه، برنامه ریزی در همه شاخص های اجتماعی، اقتصادی و کالبدی لازم است که این مهم از طریق خدمات دهی و ساماندهی به روستاها به ویژه روستاهای کم برخوردار می تواند تاثیرگذار باشد.